Normal şartlarda bu yazımı Türkiye Ekonomisi hakkında, doların ülke ekonomimize etkisi üzerine yazmayı planlıyordum ama daha önemli bir gelişme oldu.
Sıradan, güneşli bir cumartesi günü her şey yolunda ve güzel görünüyordu gözüne. Baya bir süredir İstanbul'un tadını çıkaracak vakti olmamıştı. İşte bu gün tam vaktiydi. Yürüyüşünü yaptıktan sonra Avrupa yakasına vapurla arkadaşıyla buluşmaya gitmişti. Baya bir süredir de bu yakaya geçmemişti o sebeple heyecanlıydı da. Tüm ihtişamıyla Boğaz köprüsü onu selamlıyordu. Kız kulesi anılarını tazeliyordu.
Karşıya geçince bir o yana, bir bu yana koşuşturan, vapura yada otobüse yetişmeye çalışan insanlar vardı. Şehir kalabalığından sıyrılmayı başararak arkadaşıyla buluştu. Keyifliydi ya, bir şeyler içmek istediler. Şansın da yardımıyla güzel bir yer bulunmuş, içecekler söylenmişti, sohbet de gayet keyifliydi. Mekandaki diğer insanlar hayatlarının koşuşturmasından, bitmek tükenmek bilmeyen temposundan kurtulmak için keyifli keyifli kendi kabuklarına çekilmiş bir şekilde sohbet ediyorlardı birbirleriyle. Ters giden hiçbir şey yoktu. Ne doğudaki savaş ne de başka ülkelerdeki terör saldırıları. Bu tarz olaylar onlara uzaktı. Aslında pek uzak sayılmazdı da onların da başına gelmezdi herhalde.
Derken bir patlama sesi duyuldu. Gecenin güzelliğine adeta bıçak saplayan bir patlama. İlk etapta patlama sesi olduğunu düşünmedi. Ne de olsa cumartesi günüydü. Bir eğlence yerinden gelen havai fişek sesi olması muhtemeldi. Ancak etraftaki insanların neşesi kaçmıştı. Herkes hayatlarının vazgeçilmezi, adeta en iyi arkadaşları haline gelen akıllı telefonlarına sarılmıştı. Yanlış bir şey olmalıydı. Bu kararsızlıkta iken gecede çığlık gibi yankılanan ikinci bir patlama oldu. Artık bir sorun olduğu kesindi.
Normal şartlarda sadece televizyonda izledikleri ya da radyoda duydukları patlama haberleri artık onlara yabancı değildi. Artık kanalı değiştirip bir diziye geçemezlerdi (zap yapamazlardı), çünkü onlar zaten filmin içindelerdi. Bunu geç de olsa anlamışlardı. Normalde yaşanan terör olaylarına kayıtsız kalır, her şeyin iyi olmasını umar, içten ve samimi bir şekilde üzülür, yoluna bakardı. Ancak şu an kalbi hızlı hızlı atıyor, bir kaç kilometre öteden gelen patlama sesinin yanında olabileceğini düşünüyor, her gün savaşın içinde yaşayan insanların psikolojisini biraz da olsa anlamaya çalışıyordu pek mümkün olmasa da.
Apar topar dışarı çıkmıştı. Dışarıda onlarca ambulansın ve polis sirenlerinin sesleri bombanın sesinden bile daha fazla etkiliyordu onu. Sesler durmak bilmiyordu. Polislerin birisi geliyor diğeri gidiyordu. Kendini labirentte çıkış yolunu bulmaya çalışan bir fare gibi hissetti. Savunmasız, kırılgan, korkak! Nereye gitmeliydi? Bir an önce kendine gelmeliydi. Birkaç dakika sonra yürüyebilecek cesareti bulduğunda, bulunduğu yerden yaklaşık 1 kilometre uzakta olan otobüs durağı aklına geldi eve gitmek için. Arkadaşıyla vedalaştıktan sonra hemen yola koyuldu. Ancak yoldan sürekli ambulanslar geçiyor, polis sirenleri duyuluyordu. Üstelik en zoru da artık yanından geçen her insanın birer şüpheliye dönüşmüş olmasıydı Ne yapacakları belli olmayan şüpheliler. Hepsi birer canlı bombaydı sanki. Her an, evet evet şu anda hayatı nihayete erebilirdi bir saldırı olsa.
Yürüdüğü yol boştu. Herkes bir vasıta kullanarak durağa gitmeyi seçmiş diye düşündü. Tam bu sırada bedenine aniden bir titreme geldi. Soğuk bir titreme. Halbuki güneşli olan bu günde bedenini ısıtacak güneşi bulmuştu. Ölümün soğukluğuydu bu aslında. Bu soğukluk hissiyle durağa geldiği zaman bir kalabalıkla karşılaştı. Herkes evine dönmeye çalışıyordu. Otobüs geldiğinde ise insanlar adeta kümesinden kaçan bir tavuk gibi heyecanla, itişe kakışa yer bulmaya, Avrupa yakasını terk etmeye çalışıyorlardı. Yolculuk bitip Anadolu yakasına geçtiği zaman ise evine doğru yürürken hayatı düşündü, içinde bulunduğu hayatı. Acaba bugün eve dönemese ne olurdu? Hayatta ne yapmıştı, neyi başarmıştı? Pişmanlıkları nelerdi? Ne kadar iyi davranmıştı insanlara? Ya da bu terör olaylarına, verilen şehitlere, yanan ocaklara ne kadar kayıtsız kalmalıydı? Kalmamalıydı.
Ülkedeki ve dünyadaki tüm siyasilere, kendi çıkarlarını en üstte tutup diğer ülkeleri düşünmeyen tüm birliklere, gruplara bugün daha da fazla lanet edip, isyan edip, hayatın tamamen bir tesadüften ibaret olduğunu anlayarak gözlerini kapadı. Dünyada bu kadar evsiz, barksız, savaş mağduru varken uyuyacak yatağı varken şanslıydı, bugün de ölmemişti...
Son zamanlarda okuduğum Süleyman Akbulut'un "Her Savaş Bir Tanrı Öldürür" kitabının kahramanı olan askere çatışmalar ne zaman biter diye soruluyor. O da: "İnsanlar televizyondan izlemeyi bırakıp bir şeyler yapmaya çalıştıkları zaman diyor."
Ne dersiniz, zamanı gelmedi mi?
