Yaz mevsiminin gelmek istediği ancak bir türlü gelemediği, ancak güneşin bulutların arasından "merhaba" deyip, sıcaklığını iyiden iyiye hissettirdiği bir günde Süleyman sabah babasının dürtmesiyle uyandı. Biraz yorgundu ama bugün babası ufak da olsa bir operasyon geçirecek, ameliyat olacaktı bu yüzden hemen uyanmalıydı. Erkenden babasıyla hastanenin yolunu tutmak için evden ayrıldılar. Hastaneye vardıklarında içinde ufak da olsa bir korku vardı. Ani ani, anlamsız yerlere dalmasına sebep olan bir korku. Doğduğundan beri babasına bir şey olmayacağına inandırılmış Süleyman, babasının ufak da olsa kötü bir durum ile karşılaşma ihtimalini kafasından bir türlü çıkaramıyordu. Bir anda, bir balığın bir balıkçı oltasına yakalandığında son nefesini vermemek için çırpındığı gibi kendine geldi ve babasına ameliyat öncesi moral vermeye çalıştı.
Ameliyathaneye girdiğinde kış mevsiminde puslu bir ormanda kaybolmuş gibi hissetti kendini. İçerisi soğuk, sessiz ve korku vericiydi. Adeta çocukluğunda kafasından atamadığı, bayramlarda koyunların toplu olarak kesildiği mezbahalara benziyordu içerisi. Sanki odalardan birinden bir dana çıkıp kaçmaya çalışacaktı. Bu tasfiri kafasından atar atmaz ameliyathanenin ikinci kapısının dibinde, sedye üzerine yatmış bir çocuk ona doğru bakıyordu. İrkildi bir anda çünkü çocuğun yüzü bölgesel yanıklar içindeydi. Çocuk ameliyathaneye o kadar yakışmıyordu ki, belki de ameliyathanedeki tek güzel şeydi o, ne işi vardı burada. Çocuğun kendini kötü hissetmemesi için hemen kafasını çevirdi ama beyni çoktan çocuğun yüzünün fotoğrafını çekmişti. Akıllı telefonlarda beğenilmeyen fotoğrafların anında silinmesi gibi bir işlem de yaptıramıyordu beynine. Bu fotoğraf ona cildinde ortaya çıkan, çevresindeki güzel insanların bu durumun hiç önemli olmadığını söylemesine rağmen kafasından atamadığı hastalığı geldi aklına ve "ben neyi dert ediyorum" diye sordu kendine. Üzgündü çünkü yanındaki çocuğun çok daha büyük dertleri vardı, üzgündü çünkü ertesi gün işe geri döndüğünde hayatın gerçeklerinden sıyrılıp yine sahte dertler dünyasına, yani iş dünyasına, iskeleden denize bombalama atlar gibi atlayacaktı.
Düşünceler denizinden daha çıkamadan babası ameliyata alınmıştı bile. Ona bekleme odasına gitmesi gerektiği söylendi. Odaya girdiğinde yüzlerinde farklı tonlarda hüzün barındıran, birbirinden alakasız insanların bir odaya toplaştığını gördü. Kendine oturacak bir yer bulduğunda, üzerinde biraz eski, lacivert bir ceketi olan beyaz saçlı ve aynı renkte gür bıyıklı bir adam doğu aksanıyla: "Hastane masraflarımı karşılamak için 120 TL'yi denkleştirmem gerekiyor" dedi. En başta hiç kimsenin yardım etmeyeceğini, herkesin nasıl olsa yalan söylüyordur diye düşünüp vicdanlarını rahatlattıktan sonra , sabah işe yetişmeye çalışan MODERN insanlar gibi adamı görmezden geleceğini düşündü Süleyman. Aslında kendi bile bu yalana inanıp tam başını öne eğmeye başlamışken, Amerikan tarzda beyaz "Converse" ini ayağına geçirmiş, bakımlı gölgeli saçlı beyaz bir t-shirt'ü terden az da olsa ıslanmış bir kadın, çantasından çıkardığı 50 TL'yi bir çırpıda adama verdi. Evet evet, Kadıköy - Beşiktaş vapurunda, hasta oğlu için para toplayan bir anne 1 TL'lik bozukluk alınca sevinir iken hastanedeki kadın 50TL vermişti. Sanırım insanlar, hastane ortamında daha acılı, hüzünlü olduklarında daha iyi empati yapabiliyorlardı. Bu gönlü bol, kafasında adeta Pokemon çizgi filmindeki "Ash" ten sonra kahramana dönüşmüş kadının verdiği parayı başka kişilerin 10 TL'lik banknotları takip ediyordu. Basit matematik hesabı yaparak adamın cebine ne kadar para girdiğini hesaplamaya çalışır iken, yeterli parayı toplamış olacak ki, yaşlı adam bekleme salonunu terk etti. Bu durumun şokunu üzerinde atarken aynı zamanda salonda bulunan bilgi ekranını takip ediyor, babasının ameliyatının ne kadar devam edeceğini yine bu matematik hesabıyla kestirmeye çalışıyordu.
Ameliyathane ve para şokunu kafasından atmak isteyen Süleyman'ın kafası öne düşmüş, kendisini derin bir uykuda bulmuştu. Derken her gün aynı işi yapmaktan bıkkın bir memurun tok sesinden babasının ismini duymuştu. Bu duygu, çok farklı bir duyguydu, sevinçten çığlık atmak istiyor ama hastane ortamı bu hareketinin olabilirliğini bastırıyordu. Ameliyattan sonra hastaların bakıldığı servise sevinçle geçti. Babası yatağa yerleştikten sonra, çevresinde adeta köpek balığının yanında yaşayan mutualist canlılar gibi, stajyer doktorlar ile birlikte egosundan duvarları yıkacak şekilde koridor boyunca yüksek sesi duyulan bir doktor geldi. Aslında insanların, özellikle hastanede, egolarını bu denli kullanmaları çok yanlıştı, ufak bir gülümseme ile nasılsınız diye sormak bu kadar mı zordu. Ama egodan cehenneme dönen dünyada farklı bir şey beklemesi, tatlı suda denizde yaşayan balık yakalamayı ummaya benziyordu.
Doktordan babasının iyi olduğunu öğrendikten sonra, odadaki diğer hastalar ile konuştu. Hepsi farklı hikayelere, hayatlara, hastalıklara sahiplerdi. Birden aklına babasının yıllar önce ona söylediği beynin nasıl olduysa tozlu yerlerden çıkarıp hatırlamasını sağlayan bir söz geldi: "Bak oğlum üç yerde kurulan arkadaşlık ilişkileri hep farklıdır ve çıkara dayanmaz: "Hastane, hapishane ve askerlik." Ne kadar da doğruydu. Tam heyecan ile babasının koynuna sarılmak için hamle yapmış iken derinden biri onu dürtmeye başlamıştı.
Gözünü bir açtı ve çalıştığı okuldaydı, gözetmenlik yaptığı sınavda uyuyakalmıştı, her şey bir rüyaydı. Kesin dersin hocasından sağlam bir azar yiyeceğim diye düşünerek, sanal dertler dünyasına geri döndü...
