Bir kişi Türkiye'yi kast ederek "Eğitim sisteminiz nasıl" diye bir soru sorduğunda verilen cevabı duyar gibiyim: "Türkiye'de eğitim sistemi çok kötü, Türkiye'de eğitim sistemi gittikçe bozuluyor." Eğer cevabınız bu yönde değil ise buyurun düşüncemi açıklayayım.
Eğitim sisteminde sadece üniversiteler etkin değildir elbet ancak üniversiteler eğitim-öğretim pramitinin en önemli basamaklarından biridir. Piramitin tepesinde olan üniversitelerdeki iki önemli probleme bir göz atalım:
1) Üniversitelerde özgür düşünce yok. Herkes bir konudaki düşüncesini ifade edebilme, tartışmaya açabilme hakkına sahip olmalı. Düşünceler birlerinden ne kadar farklı olursa olsun, saygı duyulmalı. Çünkü her düşünce dinlenmeyi hak etmektedir. Dinlenilen düşünce geliştirilip tartışılmalıdır. Ancak bu şekilde bir ortam mevcut değil.
Mesela zorlu lisans hayatından sonra çalışkan Ahmet yüksek lisansa kabul edildi ve bir makale hazırladı. Ancak makalenin konusu daha önce pek çalışılmamış ve alışıla gelmemiş.Bu konuya Osmanlı tarihi diyelim mesela. Hocaya çalışmasını gösteren Ahmet hayal kırıklığı ile hocanın odasından çıkar. Hoca yazıyı doğru düzgün okumamıştır bile. Göz ucuyla bakmıştır. Ama yazıya olumsuz yorum yapabilmiştir. Nasıl olmuştur bu? Anlam verememiştir. Ahmet kendini rahatlatmak için "zaten kabul olsa da şu, bu yazıya ne der" kaygısıyla özgür düşünemeyecektim deyip vicdanını rahatlatarak boynu bükük bir şekilde makalesini düzeltmeye ya da tekrar yeni bir konuda yazmaya koyulur.
2) Üniversitelerde öğrenci sayılarının fazlalığı eğitimin kalitesini olumsuz etkilemektedir. Uzun ve zorlu bir tez döneminden sonra öğretim üyesi olma sıfatına erişmiş bir hocayı düşünelim. Bu hoca haftanın dört günü 1. ve 2. öğretim derslerine girsin ve sınıf mevcudu da 120 olsun. Hepimiz öğrenci olduk. Bu sebeple dersi 30 kişinin ektiğini farz edelim. Bu hoca haftada dört gün 90 kişiye ders anlatmaktadır. Tahminimce haftada dört gün ders anlatmak için de en az haftanın iki günü derse hazırlık yapmak gerekmektedir. Buradaki problem haftanın dört günü hem de 90'ar kişinin bulunduğu bir sınıfa derse girmenin fiziksel ve zihinsel yıpranması ve bu derse hazırlık yapmanın zor olmasıdır. Haftanın 6 günü sadece derslerle geçip sadece 1 gün kişisel çalışmalara ayrılacaktır. Bu bir günde hoca kendisine, hobilerine zaman mı ayıracak, kişisel gelişim için çaba mı harcayacak, yoksa temizlik yapıp bulaşıkları mı yıkayacak. En iyisi dersleri anlatıp geçeyim diyerek derslere hazırlık sürecini kısma yoluna gidecektir. E bu durumda da eğitim kalitesinden söz etmek, lale devrinde lahanadan bahsetmeye benzeyecektir.
Sonuç olarak yapılması gereken şey basit, aşağıdakileri yemek:
40 Fırın Ekmek
No comments:
Post a Comment