76 kilometre

   76 kilometre, yazıyla yetmiş altı, mile çevirecek olursak 47 mil. İlk etapta 7 ve 6'nın birleşip iki basamaklı bir sayı meydana getirmesinden başka bir anlam ifade etmeyebilir 76 sayısı. Ancak durum biraz daha farklı.

   76 kilometre Cilvegözü sınır kapısıyla (Hatay/Reyhanlı) Suriye'nin Halep şehri arasındaki mesafe. Bu hafta öğrendiğim şeylerden biri de Halep şehrinin varlığı idi. Bu şehrin ismini bir seyahat sırasında ya da bu şehirden  bir misafir ağırlarken öğrenemedim maalesef. Bu şehrin ismini öğrenme sebebim: Omran Daqneesh.

   Omran Daqneesh Suriye'nin Halep şehrinde yaşamaya çalışan bir çocuk. Yaşamaya çalışan çünkü oradaki hayat bizimkinden biraz farklı. Dışarı çıkmak istiyor. Evet çocuklar dışarı çıkmak ister, oyun oynamak için. Ancak Omran Daqneesh oyun oynamak için ya da arkadaşı çağırdığı için dışarı çıkmak istemiyor, göçük altında kaldığı için dışarı çıkmak istiyor. Çünkü savaş yüzünü 76 kilometre uzağında değil yanı başında gösterdi. Aynı saldırıda hayatını kaybeden diğer 4500 çocuktan daha şanslı, göçükten dışarı çıkabildi ve şu görüntüyle tanındı (TIKLAYINIZ). 

   Aylan Kurdi. 3 yaşında, ülkesinden kaçmak isterken cansız bedeni Bodrum kıyısına vuran Suriyeli çocuk. Bu olayın üzerinden bir yıl bile geçmedi daha. Unuttuk değil mi? Çünkü aaa durum üzücü ama bize bir şey olmuyor deyip günlük hayatımıza geri döndük. Sabah işe yetişme çabalarına, işte iken çıkış saatini beklemeye, akşam da yemeğimizi yemeğe devam ettik, gece de hiçbir şey olmamış gibi sıcak yataklarımıza geri döndük/geri döndüm.

   Bir fotoğraf yaşanan bu olayı ne de güzel anlatıyor. Ancak insanoğlu bu duruma kayıtsız kalmaya devam ediyor. 2005 yılında vizyona giren Hotel Rwanda (Ruanda Oteli) filminde 1994 yılındaki Ruanda katliamı anlatılıyor. Otel müdürü (Paul Rusesabagina) ve gazeteci/muhabir (Jack Daglish) arasında şöyle bir konuşma geçiyor:

OM(Otel Müdürü): O görüntüyü (katliam görüntüsü) çektiğiniz için mutluyum, dünya izleyecek. İnsanların bu duruma kayıtsız kalmaması/harekete geçmesi için tek şansımız bu.

MU(muhabir): Eğer dünya bu duruma kayıtsız kalırsa yine de görüntüyü yayınlamak iyi bir şey midir?

OM:  Böyle bir vahşeti gördükten sonra nasıl kayıtsız kalırlar?

MU: Bence insanlar bu görüntüyü izleyecek ve izledikten sonra "Aman Allah'ım, korkunç" deyip akşam yemeklerini yemeğe devam edecekler.

Bahsedilen konuşmaya ulaşmak için TIKLAYINIZ.

   Sonuç olarak, 76 kilometre fark ile hala yanımızda çocuğumuz var, sabah işe gidebiliyoruz, bu yazıyı yazabiliyorum. Ancak dünya politikayı bırakıp insanlara yardım etmeye karar verene kadar 76 kilometre bizi korumaya yeter mi? Ya da hep sadece kendimiz mi? Ne zaman harekete geçilmeli? Bize dokunmayan yılan daha ne kadar yaşasın? Karar insanlığın, politikacıların...

Eğitim Sisteminiz Nasıl?

Bir kişi Türkiye'yi kast ederek "Eğitim sisteminiz nasıl" diye bir soru sorduğunda verilen cevabı duyar gibiyim: "Türkiye'de eğitim sistemi çok kötü, Türkiye'de eğitim sistemi gittikçe bozuluyor." Eğer cevabınız bu yönde değil ise buyurun düşüncemi açıklayayım.

Türkiye'de eğitim sistemi neden iyi değildir?

Eğitim sisteminde sadece üniversiteler etkin değildir elbet ancak üniversiteler eğitim-öğretim pramitinin en önemli basamaklarından biridir. Piramitin tepesinde olan üniversitelerdeki iki önemli probleme bir göz atalım:

1) Üniversitelerde özgür düşünce yok. Herkes bir konudaki düşüncesini ifade edebilme, tartışmaya açabilme hakkına sahip olmalı. Düşünceler birlerinden ne kadar farklı olursa olsun, saygı duyulmalı. Çünkü her düşünce dinlenmeyi hak etmektedir. Dinlenilen düşünce geliştirilip tartışılmalıdır. Ancak bu şekilde bir ortam mevcut değil. 

Mesela zorlu lisans hayatından sonra çalışkan Ahmet yüksek lisansa kabul edildi ve bir makale  hazırladı. Ancak makalenin konusu daha önce pek çalışılmamış ve alışıla gelmemiş.Bu konuya Osmanlı tarihi diyelim mesela. Hocaya çalışmasını gösteren Ahmet hayal kırıklığı ile hocanın odasından çıkar. Hoca yazıyı doğru düzgün okumamıştır bile. Göz ucuyla bakmıştır. Ama yazıya olumsuz  yorum yapabilmiştir. Nasıl olmuştur bu? Anlam verememiştir. Ahmet kendini rahatlatmak için "zaten kabul olsa da şu, bu yazıya ne der" kaygısıyla özgür düşünemeyecektim deyip vicdanını rahatlatarak boynu bükük bir şekilde makalesini düzeltmeye ya da tekrar yeni bir konuda yazmaya koyulur.

2) Üniversitelerde öğrenci sayılarının fazlalığı eğitimin kalitesini olumsuz etkilemektedir. Uzun ve zorlu bir  tez döneminden sonra öğretim üyesi olma sıfatına erişmiş bir hocayı düşünelim. Bu hoca haftanın dört günü 1. ve 2. öğretim derslerine girsin ve sınıf mevcudu da 120 olsun. Hepimiz öğrenci olduk. Bu sebeple dersi 30 kişinin ektiğini farz edelim. Bu hoca haftada dört gün 90 kişiye ders anlatmaktadır. Tahminimce haftada dört gün ders anlatmak için de en az haftanın iki günü derse hazırlık yapmak gerekmektedir. Buradaki problem haftanın dört günü hem de 90'ar kişinin bulunduğu bir sınıfa derse girmenin fiziksel ve zihinsel yıpranması ve bu derse hazırlık yapmanın zor olmasıdır. Haftanın 6 günü sadece derslerle geçip sadece 1 gün kişisel çalışmalara ayrılacaktır. Bu bir günde hoca kendisine, hobilerine zaman mı ayıracak, kişisel gelişim için çaba mı harcayacak, yoksa temizlik yapıp bulaşıkları mı yıkayacak. En iyisi dersleri anlatıp geçeyim diyerek derslere hazırlık sürecini kısma yoluna gidecektir.  E bu durumda da eğitim kalitesinden söz etmek, lale devrinde lahanadan bahsetmeye benzeyecektir.

Sonuç olarak yapılması gereken şey basit, aşağıdakileri yemek:

40 Fırın Ekmek