Mınız Mı, Mımız Mı?

   Bugün 29 Ekim 2016, hepinizin/hepimizin Cumhuriyet Bayramınız/Bayramımız/Bayramı kutlu olsun!

   Sosyal medyada başlayıp daha sonra belediyelerin afişlerine kadar sıçrayan ve tartışma konusu haline gelen bir konu var. Bayramı nasıl kutlayacağız? Daha doğrusu bu kutlamayı nasıl ifade edeceğiz?  

   Eskiden yoldan geçen birine: "Cumhuriyet Bayramınız kutlu olsun" dendiğinde "teşekkür ederim senin de bayramın kutlu olsun" diye cevaplanır ve herhangi bir yanlış anlaşılmaya meal verilmeden ikili arasındaki konuşma sonlanırdı. Burada anlaşılan bayramın zaten herkesin bayramı olduğu ve ben zaten kutluyorum, senin de kutlu olsun mesajını karşı tarafa iletmekti. Ancak şu an biri "Cumhuriyet Bayramınız kutlu olsun" dediğinde maalesef akla :"Heyyy, nasıl yani sen kutlamıyorsun da benim bayramı mı kutluyorsun?" şeklinde bir düşünce akla gelmeye başladı. Artık -mınız eki insanlara batmaya başladı. Bu algının oluşmasında suçu salt vatandaşa bağlamak yanlış olur. Biraz da siyasilere nasıl bayram kutlamamız gerektiğinin ya da neden bu hale geldiğimizin sorusunu yöneltmek lazım.

   Kanımca, -mınız, -mımız farklılaşmasının sebebi Türkiye'de son 5 yıldır etkisinin arttığını düşündüğüm insanlar arası "kutuplaşma" dır.. Artık kişiler birbirlerine siyasi görüşlerine göre bakar oldu. Artık "o" var, "bu" var, "şu" var.  Ya da "şu" var, "bu" var, "o" var. Çocukluğumuzda, Erol Büyükburç'un da oynadığı "Shubuo" reklamı geri döndü resmen. Bu reklamı hatırlamak için tıklayınız.  Maalesef yoldan geçen hayvanlara (asla onları küçümsemiyorum, bizlerle aynı yaşama hakkına sahipler) bile daha sevecen davranmaya, daha şefkatli bakmaya başladık. En iyisi şu an her şeyi bir köşeye atıp birbirimizi tekrar önemsemek, eskisi gibi birbirimize kenetlenmek. Çok mu zor? Zaman gösterecek...

   Her şeye rağmen bugün 29 Ekim, bu bayramın anlamını kavrayabilmek dileğiyle. 29 Ekim'in anlamını hatırlatan çok güzel bir video Şişli Belediye'si tarafından hazırlanmış. Bu videoya erişmek için tıklayınız. (not: Şişli Belediyesi'ne özel bir ilgim yok; Fatsa Belediyesi falan da yapsaydı bu şekilde bir video, onu da keyifle paylaşırdım).

   Sonuç olarak herkesi mutlu etmek için bayram mesajını şu şekilde verelim, kim üzerine nasıl almak isterse artık:

 Cumhuriyet Bayramı Kutlu Olsun!!

2 Saniye, 2 Gün, 20 Yıl, Ömür Boyu

     Güneşli ve sıradan bir günün ardından güzel bir yemek yedikten sonra kahramanımız karşıdan karşıya geçmeye çalışıyordu. Hava henüz kararmıştı. Bu sebeple ayrıca dikkatli olmalıydı. Arabaların fazla olmasından dolayı biraz bekledi. Yolda ilerleyen arabaların farları gözünü alıyordu. Ta ki ani bir fren sesi duyana kadar. Kahramanımız bir anda gördüğü olay karşısında şok oldu. Önünde, evet evet 5-10 metre önünde bir trafik kazası yaşanmıştı. Tam da karşıdan karşıya geçmeye karar vermişken. Bir araba yayaya çarpmıştı. Yolun etrafında cam parçaları vardı. Un ufak cam parçaları. Adeta parçalanmış yeni hayatları simgeler gibi. Arabanın sürücüsü arabayı durdurur durdurmaz arabayı terk etti ve olan bitenin şokuyla bir çığlık attı. Bir anda sessizleşen geceyi uyandıran bir çığlık. Kahramanımız olayın ciddiyetinin bu çığlıktan sonra farkına varmıştı. Kendine gelip cesaretini toplayarak karşıya geçti ve yerde hareketsiz yatan genci gördü. Gencin yanında ne olup bittiğini henüz anlayamayan, anlamlandıramayan bir baba vardı. Etrafta ambulansı arayan, trafiği yavaşlatmaya çalışan ve ne olduğunu anlamaya çalışan meraklı insanlar vardı. Bu meraklı insanlar arasında babanın sesi çok tiz bir şekilde duyuldu: "Oğlum ne oldu sana?". Evet bu kadar basitti aslında hayatın son bulması. Olay 2 saniyeden kısa bir sürede gerçekleşmiş; belki de kahramanımız 2 saniye ile aynı olay başına gelmemişti. 2 gün yaşanan bu olayın etkisinden çıkamamıştı. Ancak sürücü ve baba için durum biraz farklıydı. Sürücü belki de 20-30 yıl bu olayın etkisinde çıkamayacaktı. Baba için ise yaşadığı acı ömür boyu unutulamayacak kadar derin bir acıydı. Çünkü oğlunu kaybetmişti...

     Yaşadığınız anın değerini bilin. Evet şimdi, şu an, şu saniyede sevdiklerinizi arayıp onlara sevginizi söyleyin, haykırın! Onları ne kadar sevdiğinizi söyleyin. Eğer şanlıysanız ve sevdikleriniz yanı başınızdaysa bugünü sarılma günü olarak ilan edin ve sevdiklerinize sarılın, sımsıkı sarılın. Onları bir daha ne zaman göreceğinizi bilemeyebilirsiniz çünkü...

76 kilometre

   76 kilometre, yazıyla yetmiş altı, mile çevirecek olursak 47 mil. İlk etapta 7 ve 6'nın birleşip iki basamaklı bir sayı meydana getirmesinden başka bir anlam ifade etmeyebilir 76 sayısı. Ancak durum biraz daha farklı.

   76 kilometre Cilvegözü sınır kapısıyla (Hatay/Reyhanlı) Suriye'nin Halep şehri arasındaki mesafe. Bu hafta öğrendiğim şeylerden biri de Halep şehrinin varlığı idi. Bu şehrin ismini bir seyahat sırasında ya da bu şehirden  bir misafir ağırlarken öğrenemedim maalesef. Bu şehrin ismini öğrenme sebebim: Omran Daqneesh.

   Omran Daqneesh Suriye'nin Halep şehrinde yaşamaya çalışan bir çocuk. Yaşamaya çalışan çünkü oradaki hayat bizimkinden biraz farklı. Dışarı çıkmak istiyor. Evet çocuklar dışarı çıkmak ister, oyun oynamak için. Ancak Omran Daqneesh oyun oynamak için ya da arkadaşı çağırdığı için dışarı çıkmak istemiyor, göçük altında kaldığı için dışarı çıkmak istiyor. Çünkü savaş yüzünü 76 kilometre uzağında değil yanı başında gösterdi. Aynı saldırıda hayatını kaybeden diğer 4500 çocuktan daha şanslı, göçükten dışarı çıkabildi ve şu görüntüyle tanındı (TIKLAYINIZ). 

   Aylan Kurdi. 3 yaşında, ülkesinden kaçmak isterken cansız bedeni Bodrum kıyısına vuran Suriyeli çocuk. Bu olayın üzerinden bir yıl bile geçmedi daha. Unuttuk değil mi? Çünkü aaa durum üzücü ama bize bir şey olmuyor deyip günlük hayatımıza geri döndük. Sabah işe yetişme çabalarına, işte iken çıkış saatini beklemeye, akşam da yemeğimizi yemeğe devam ettik, gece de hiçbir şey olmamış gibi sıcak yataklarımıza geri döndük/geri döndüm.

   Bir fotoğraf yaşanan bu olayı ne de güzel anlatıyor. Ancak insanoğlu bu duruma kayıtsız kalmaya devam ediyor. 2005 yılında vizyona giren Hotel Rwanda (Ruanda Oteli) filminde 1994 yılındaki Ruanda katliamı anlatılıyor. Otel müdürü (Paul Rusesabagina) ve gazeteci/muhabir (Jack Daglish) arasında şöyle bir konuşma geçiyor:

OM(Otel Müdürü): O görüntüyü (katliam görüntüsü) çektiğiniz için mutluyum, dünya izleyecek. İnsanların bu duruma kayıtsız kalmaması/harekete geçmesi için tek şansımız bu.

MU(muhabir): Eğer dünya bu duruma kayıtsız kalırsa yine de görüntüyü yayınlamak iyi bir şey midir?

OM:  Böyle bir vahşeti gördükten sonra nasıl kayıtsız kalırlar?

MU: Bence insanlar bu görüntüyü izleyecek ve izledikten sonra "Aman Allah'ım, korkunç" deyip akşam yemeklerini yemeğe devam edecekler.

Bahsedilen konuşmaya ulaşmak için TIKLAYINIZ.

   Sonuç olarak, 76 kilometre fark ile hala yanımızda çocuğumuz var, sabah işe gidebiliyoruz, bu yazıyı yazabiliyorum. Ancak dünya politikayı bırakıp insanlara yardım etmeye karar verene kadar 76 kilometre bizi korumaya yeter mi? Ya da hep sadece kendimiz mi? Ne zaman harekete geçilmeli? Bize dokunmayan yılan daha ne kadar yaşasın? Karar insanlığın, politikacıların...

Eğitim Sisteminiz Nasıl?

Bir kişi Türkiye'yi kast ederek "Eğitim sisteminiz nasıl" diye bir soru sorduğunda verilen cevabı duyar gibiyim: "Türkiye'de eğitim sistemi çok kötü, Türkiye'de eğitim sistemi gittikçe bozuluyor." Eğer cevabınız bu yönde değil ise buyurun düşüncemi açıklayayım.

Türkiye'de eğitim sistemi neden iyi değildir?

Eğitim sisteminde sadece üniversiteler etkin değildir elbet ancak üniversiteler eğitim-öğretim pramitinin en önemli basamaklarından biridir. Piramitin tepesinde olan üniversitelerdeki iki önemli probleme bir göz atalım:

1) Üniversitelerde özgür düşünce yok. Herkes bir konudaki düşüncesini ifade edebilme, tartışmaya açabilme hakkına sahip olmalı. Düşünceler birlerinden ne kadar farklı olursa olsun, saygı duyulmalı. Çünkü her düşünce dinlenmeyi hak etmektedir. Dinlenilen düşünce geliştirilip tartışılmalıdır. Ancak bu şekilde bir ortam mevcut değil. 

Mesela zorlu lisans hayatından sonra çalışkan Ahmet yüksek lisansa kabul edildi ve bir makale  hazırladı. Ancak makalenin konusu daha önce pek çalışılmamış ve alışıla gelmemiş.Bu konuya Osmanlı tarihi diyelim mesela. Hocaya çalışmasını gösteren Ahmet hayal kırıklığı ile hocanın odasından çıkar. Hoca yazıyı doğru düzgün okumamıştır bile. Göz ucuyla bakmıştır. Ama yazıya olumsuz  yorum yapabilmiştir. Nasıl olmuştur bu? Anlam verememiştir. Ahmet kendini rahatlatmak için "zaten kabul olsa da şu, bu yazıya ne der" kaygısıyla özgür düşünemeyecektim deyip vicdanını rahatlatarak boynu bükük bir şekilde makalesini düzeltmeye ya da tekrar yeni bir konuda yazmaya koyulur.

2) Üniversitelerde öğrenci sayılarının fazlalığı eğitimin kalitesini olumsuz etkilemektedir. Uzun ve zorlu bir  tez döneminden sonra öğretim üyesi olma sıfatına erişmiş bir hocayı düşünelim. Bu hoca haftanın dört günü 1. ve 2. öğretim derslerine girsin ve sınıf mevcudu da 120 olsun. Hepimiz öğrenci olduk. Bu sebeple dersi 30 kişinin ektiğini farz edelim. Bu hoca haftada dört gün 90 kişiye ders anlatmaktadır. Tahminimce haftada dört gün ders anlatmak için de en az haftanın iki günü derse hazırlık yapmak gerekmektedir. Buradaki problem haftanın dört günü hem de 90'ar kişinin bulunduğu bir sınıfa derse girmenin fiziksel ve zihinsel yıpranması ve bu derse hazırlık yapmanın zor olmasıdır. Haftanın 6 günü sadece derslerle geçip sadece 1 gün kişisel çalışmalara ayrılacaktır. Bu bir günde hoca kendisine, hobilerine zaman mı ayıracak, kişisel gelişim için çaba mı harcayacak, yoksa temizlik yapıp bulaşıkları mı yıkayacak. En iyisi dersleri anlatıp geçeyim diyerek derslere hazırlık sürecini kısma yoluna gidecektir.  E bu durumda da eğitim kalitesinden söz etmek, lale devrinde lahanadan bahsetmeye benzeyecektir.

Sonuç olarak yapılması gereken şey basit, aşağıdakileri yemek:

40 Fırın Ekmek

Bir Olay ve Bir Ders

   Türkiye'nin ve dünyanın içinde bulunduğu terör, insanlar arası yaşanan ayrışma, zıtlaşma, kutuplaşma durumlarına da örnek teşkil etmesi bakımından yaşadığım bir anıyı paylaşmak istiyorum.

   Aralık ayının başında hızlı bir karar ile birkaç günlüğüne Belgrat (Sırbistan) gezisi yapma fırsatım olmuştu. Tek tek gezinin detaylarını anlatmayacağım ama gönül rahatlığıyla söylemem gerekiyor ki Sırbistan'a seyahat vize istemiyor ve kesinlikle görülmesi gereken bir yer. 

   Sanırım seyahatin ikinci gününde dayım ile yemek yemek için bir yer arar iken yer altında bir Yunan Restoran'ı dikkatimizi çekmişti. Menüyü de inceledikten sonra bu restorana girmeye karar verdik. Restoran şirin, güzel, etkileyici bir dekorasyona sahipti.

   Siparişi almak için kısa boylu, geniş omuzlu, saçlarının önemli bir bölümü dökülmüş, biraz da sert görünümlü bir garson geldi. Siparişi vermeden önce Sırbistan ve Belgrat hakkında kısa bir konuşma geçti aramızda. Bu kısa konuşma sonunda dayım Türk olduğumuzu söyledi. Biraz çekingen bir söyleyiş tarzıydı bu. Kuşkusuz bunun sebebi Türkiye ve Yunanistan arasındaki "huysuz komşular" imajıydı. Dayım bu sözü söyledikten sonra kısa, net ve beni çok etkileyen bir cevap aldık: "Hmmm, insan olması benim için yeterlidir."  Bu cevabı sert mizaçlı bir adamın iki elini yana açarak umursamaz bir tavırla vermesi benim daha da etkilenmeme sebep olmuştu. Tabiki bu şekilde düşünen bir garsondan kötü hizmet vermesi pek de düşünülemez. Yemeğimiz sonunda memnun bir şekilde masadan kalktık, şehir turumuza devam ettik. Elimde garsonun resmi olmasını çok isterdim. Ancak cevabından o kadar etkilendim ki fotoğrafını çekmek aklıma bile gelmedi. Bu sebeple restoranda çekildiğimiz bir kaç fotoğrafı yazının sonunda vereceğim.

   Aslında bu kadar basit eğer insan olmak tüm insanlar için yeterli olsa, terör, iç savaş, ayrışma yaşanır mı? Bu örnek, dünyanın içinde bulunduğu bu kötü durumun çözümü değil midir? Politikacıların, vatandaşların bu şekilde hümanist bir tavır içinde olmaları barış içinde yaşamak için yeterli değil midir?

Sanırım fazlasıyla yeterlidir...

Avrupa Birliği ve Türkiye

Yakın zamanda İngiltere'nin referandum sonucunda Avrupa Birliği'nden ayrılma kararı ile birlikte bir kez daha gündemde öne çıktı  Avrupa Birliği. Peki Türkiye için Avrupa Birliğine (AB) katılmak gerçekten çok mu önemli ? Kuşkusuz bu sorunun kesin cevabını vermek güç. Bana göre AB'ye katılmak çok gerekli değil iken yoldan geçen sade vatandaş Hüseyin ve Hatice'ye göre gerekli olabilir. İyi de bu Avrupa Birliği nedir?

Avrupa Birliği, temelleri 1958 yılında Avrupa Ekonomi Topluluğu(AEK) olarak atılan ve 1992 yılında Maastricht  Antlaşması ile birlikte Avrupa Birliği adını alan, üye ülkelerin ortak çıkarlarına göre hareket eden bir topluluktur. AB'ye üye 28 ülke bulunmaktadır. Şaşırtıcı olarak Türkiye AEK'ye resmi olarak ilk başvuruyu 31 Temmuz 1959 yılında yapmıştır. 2005 yılında ise Avrupa Birliği ile müzakerelere başlamıştır (yani baya ciddiye almışlar bizi). 

Türkiye AB'ye girmeli mi?

Türkiye'nin AB'ye girmemesi gerektiğini düşünüyorum. (Bunun nedeni kokoreçin yasaklanacak olması değil, ama etkili :) Tabi ki gerek ekonomik açıdan, gerek kültürel açıdan ya da vizesiz serbest dolaşım açısından lehimize bir durum Avrupa Birliği'ne üye olmak. Ancak Avrupa Birliği'nin Türkiye'nin üyeliği ile ilgili ayrışması, bize sadece Müslüman ülke olarak bakmanın yanı sıra bazen insan gibi bile bakılmaması, hiçbir şekilde adil davranılmaması Avrupa Birliği'ne üye olmamamız gerektiğini düşünmeme yol açtı. 

Örneğin; 2011 yılının yazında biri Polonyalı (Konrad) ve biri Alman (Felix) arkadaşım beni ziyarete geldi. Onları heyecanla bekledikten ve evime misafir ettikten sonra nasıl vize aldıklarını sordum. Nasıl vize aldılar peki? Konrad Atatürk Havalimanı'nda vize almak isteyenler için bir gişe olduğunu ve burada sıraya girerek vizesini aldığını söyledi. Ha biraz sıra varmış ama biraz bekledikten sonra vizesini sıkıntısız bir şekilde almış. Vize deyince bizim Avrupa Birliği ülkelere giderken aldığımız gibi afili bir şey beklemeyin, bildiğiniz not defteri boyutunda kağıt. Felix'in Türkiye'ye girişi daha bir komik. Çünkü vizeye ihtiyacı olmamış, kimlikle giriş yapmış. Bizim "kafa kağıdı" dediğimiz şeyle. Bir düşünün biz Avrupa'da bir ülkeye giderken nasıl bir süreçten geçiyoruz. Vize almamız isteniyor. Hadi bütün egomuzu yerin dibine sokarak bize Titanik'te Rose'un annesinin Jack'e baktığı gibi bakan bir elçiliğe gittik ( Bu bakışı hatırlamak için  tıklayınız).Vize ücreti olarak verilmesi gereken 60 Euroyu da gözden çıkardık. İstenen bütün saçma belgeleri (imza sirküleri, ikametgah belgesi, banka hesabı, uçak rezervasyonu, hepsi birbirinden çirkin olan biometrik fotoğraf ve ancak tabutumuzu getirmeye yarayan seyahat sağlık sigortası vb.). Ve sabırlı bir bekleyişle vizemizi aldık. Ancak yine de Cem Yılmaz'ın da tiye aldığı "What is the purpose of your visit" sorusuyla karşılaşıp polis memurunu da ikna etmeye çalışıyoruz. Yani o kadar uğraştan sonra bir polis memuru bizi binlerce TL harcamayı planladığımız ülkesine almıyor ya da alamayabiliyor.  

Sonuç olarak bizi Avrupa Birliği pek de dikkate almıyor. Hmm peki ne yapılabilir? Bu sorunun cevabı çok da uzakta değil aslında . Rusya Türkiye'ye nasıl bir ambargo uyguladı? Vatandaşlarını Türkiye'ye gitmemeleri konusunda uyardı. Türkiye AB ülkelerine vatandaşlarımızı gitmemeleri için teşvik etse dünyayı çok mu karşımıza almış oluruz? Ya da bize vize uygulayan ülkelere biz de aynı şartlarda vize uygulasak. Kağıt üstünde çok adil olmaz mı? Ancak bunu özellikle Rusya'dan gelen turist sayısında bu denli ciddi bir azalma olan bir dönemde kim yapar? Sanırım çok az kişi...

Araştırma Görevliliği İçin Nasıl Bir Yol İzlenmeli?

  Araştırma görevliliği ile ilgili bir kaç öğrencim sorular sorduğundan yazı yazma gereği duydum. Bu sorular genellikle lisanstan mezun olduktan sonra araştırma görevlisi olunuyor mu? Araştırma görevlisi ne yapar? Nasıl bir iştir? şeklinde sorulardır.

ALES (Akademik Personel ve Lisansüstü Eğitimi Giriş Sınavı)

  Araştırma görevlisi olmak ya da yüksek lisans öğrenimine başlamak için bu sınavda başarılı olmak gerekiyor. Tabi ki "başarılı" sözcüğü çok göreceli bir kavramdır. Ancak başvurduğunuz üniversiteye göre hedeflediğiniz puanı belirleyebilirsiniz. Bu belirlemeyi yaparken sizin dışınızda programa başvuran adayların puanlarına bakmanız gerekmektedir.
 Sınav Söz-1 Söz-2 Say-1 Say-2 olmak üzere dört bölümden oluşmaktadır. Hesaplanması istenen puan türüne göre adaylar üç bölümdeki soruları çözmek zorundadır. Örneğin; bir Eşit-Ağırlık öğrencisi Söz-1,Say-1 ve Say-2 bölümlerini çözmek durumundadır. ALES ilkbahar ve sonbahar döneminde olmak üzere yılda iki defa yapılmaktadır. 

Yabancı Dil 

  Araştırma görevlisi olmak için (kimi üniversitelerde yüksek lisansa girmek için) belirli bir İngilizce puanı gerekmektedir. Dil puanı elde etmek için en bilinen sınavlardan biri YDS (Yabancı Dil Sınavı)'dir. YDS, ÖSYM tarafından (Ölçme, Seçme ve Yerleştirme Merkezi) yılda iki defa yapılmaktadır. Ancak YDS dışında da yabancı dilin eşdeğer sayıldığı bazı sınavlar vardır. Bu sınavları görmek için tıklayınız

• Sınavlarda başarılı olduk ya sonra?

  Sınavlardan yeterli puanlar elde edildikten sonra YÖK-Akademik Kadro İlanları'nı takip etmek gerekmektedir. İlanlara direkt olarak ulaşmak için tıklayınız . Araştırma görevliliği için ilk etapta yani ön değerlendirme kısmında ALES'in % 60'ı Yabancı Dil puanının da %40'ı ele alınmaktadır. Detaylar için bakınız (Madde 10). Ön değerlendirmede bilim sınavına girebilmek için yapılan başvurular arasında sıralamada ilk 10'da yer almak gerekmektedir. Ön değerlendirmeden sonraki değerlendirme kısmında ALES puanının %30'u, yabancı dil puanının %10'u, lisans mezuniyet notunun %30'u ve giriş sınav notunun (bilim sınavı) %30'u baz alınarak nihai sıralama oluşmaktadır. Bu sıralamada birinci iseniz araştırma görevlisi oldunuz demektir.

Bir Örnek:

  Çalışkan Ahmet Maliye Bölümünden 3,40 not ortalamasıyla mezun oldu. Ahmet'in ALES puanı 80 ve YDS puanı ise 70. Ahmet bir üniversitenin ilanına başvurdu. Ön değerlendirmede ALES'in %60' ve YDS'nin %40 alındığından: 80x60/100=48 ve 70x40/100=28. Toplam 28+48=76. Demek ki Ahmet'in ön değerlendirmede 76 puanı var. Ahmet başvurduğu üniversitenin belirttiği tarihte ön değerlendirme sonuçlarına bakıyor ve sıralamada 9. olduğunu görüyor. Demek ki bilim sınavına girebilir. 

  Ahmet bilim sınavı için başvurduğu üniversiteye gidiyor ve sonuç açıklama tarihine kadar evde heyecanla bekliyor. Sonuçlar açıklandığında bilim sınavından 100 tam puan aldığını görüyor. O halde Ahmet'in değerlendirme puanı: ALES puanı: 80x30/100=24, YDS puanı 70x10/100=7, lisans mezuniyet notu 86x30/100= 25.8 (4'lük sistemden 100'lük sisteme not dönüşümü için tıklayınız) bilim sınavı puanı 100x30/100= 30. Yani Ahmet'in toplam puanı 24+7+25.8+30=86.8.

• Yerinizde olsam ne yapardım?

  Eğer yeni mezun ve Araştırma Görevlisi olmak isteyen bir öğrenci olsaydım öncelikle bir üniversitenin ön değerlendirme sonuçlarını takip eder, ilk 10'a girmek için ne kadar puan almam gerektiğini öğrenir, hedefimi belirler, çalışma planımı ona göre yapardım.

                                                                                     Herkese Başarılar...