Puslu Hastane

     Yaz mevsiminin gelmek istediği ancak bir türlü gelemediği, ancak güneşin bulutların arasından "merhaba" deyip, sıcaklığını iyiden iyiye hissettirdiği bir günde Süleyman sabah babasının dürtmesiyle uyandı. Biraz yorgundu ama bugün babası ufak da olsa bir operasyon geçirecek, ameliyat olacaktı bu yüzden hemen uyanmalıydı. Erkenden babasıyla hastanenin yolunu tutmak için evden ayrıldılar. Hastaneye vardıklarında içinde ufak da olsa bir korku vardı. Ani ani, anlamsız yerlere dalmasına sebep olan bir korku. Doğduğundan beri babasına bir şey olmayacağına inandırılmış Süleyman, babasının ufak da olsa  kötü bir durum ile karşılaşma ihtimalini kafasından bir türlü çıkaramıyordu. Bir anda, bir balığın bir balıkçı oltasına yakalandığında son nefesini vermemek için çırpındığı gibi kendine geldi ve babasına ameliyat öncesi moral vermeye çalıştı.

     Ameliyathaneye girdiğinde kış mevsiminde puslu bir ormanda kaybolmuş gibi hissetti kendini. İçerisi soğuk, sessiz ve korku vericiydi. Adeta çocukluğunda kafasından atamadığı, bayramlarda koyunların toplu olarak kesildiği mezbahalara benziyordu içerisi. Sanki odalardan birinden bir dana çıkıp kaçmaya çalışacaktı. Bu tasfiri kafasından atar atmaz ameliyathanenin ikinci kapısının dibinde, sedye üzerine yatmış bir çocuk ona doğru bakıyordu. İrkildi bir anda çünkü çocuğun yüzü bölgesel yanıklar içindeydi. Çocuk ameliyathaneye o kadar yakışmıyordu ki, belki de ameliyathanedeki tek güzel şeydi o, ne işi vardı burada. Çocuğun kendini kötü hissetmemesi için hemen kafasını çevirdi ama beyni çoktan çocuğun yüzünün fotoğrafını çekmişti. Akıllı telefonlarda beğenilmeyen fotoğrafların anında silinmesi gibi bir işlem de yaptıramıyordu beynine. Bu fotoğraf ona cildinde ortaya çıkan, çevresindeki güzel insanların bu durumun hiç önemli olmadığını söylemesine rağmen kafasından atamadığı hastalığı geldi aklına ve "ben neyi dert ediyorum" diye sordu kendine. Üzgündü çünkü yanındaki çocuğun çok daha büyük dertleri vardı, üzgündü çünkü ertesi gün işe geri döndüğünde hayatın  gerçeklerinden sıyrılıp yine sahte dertler dünyasına, yani iş dünyasına, iskeleden denize bombalama atlar gibi atlayacaktı.

     Düşünceler denizinden daha çıkamadan babası ameliyata alınmıştı bile. Ona bekleme odasına gitmesi gerektiği söylendi. Odaya girdiğinde yüzlerinde farklı tonlarda hüzün barındıran, birbirinden alakasız insanların bir odaya toplaştığını gördü. Kendine oturacak bir yer bulduğunda, üzerinde biraz eski, lacivert bir ceketi olan beyaz saçlı ve aynı renkte gür bıyıklı bir adam doğu aksanıyla: "Hastane masraflarımı karşılamak için 120 TL'yi denkleştirmem gerekiyor" dedi. En başta hiç kimsenin yardım etmeyeceğini, herkesin nasıl olsa yalan söylüyordur diye düşünüp vicdanlarını rahatlattıktan sonra , sabah işe yetişmeye çalışan MODERN insanlar gibi adamı görmezden geleceğini düşündü Süleyman. Aslında kendi bile bu yalana inanıp tam başını öne eğmeye başlamışken, Amerikan tarzda beyaz "Converse" ini ayağına geçirmiş, bakımlı gölgeli saçlı beyaz bir t-shirt'ü terden az da olsa ıslanmış bir kadın, çantasından çıkardığı 50 TL'yi bir çırpıda adama verdi. Evet evet, Kadıköy - Beşiktaş vapurunda, hasta oğlu için para toplayan bir anne 1 TL'lik bozukluk alınca sevinir iken hastanedeki kadın 50TL vermişti. Sanırım insanlar, hastane ortamında daha  acılı, hüzünlü olduklarında daha iyi empati yapabiliyorlardı. Bu gönlü bol, kafasında adeta Pokemon çizgi filmindeki "Ash" ten sonra kahramana dönüşmüş kadının verdiği parayı başka kişilerin 10 TL'lik banknotları takip ediyordu. Basit matematik hesabı yaparak adamın cebine ne kadar para girdiğini hesaplamaya çalışır iken, yeterli parayı toplamış olacak ki, yaşlı adam bekleme salonunu terk etti. Bu durumun şokunu üzerinde atarken aynı zamanda salonda bulunan bilgi ekranını takip ediyor, babasının ameliyatının ne kadar devam edeceğini yine bu matematik hesabıyla kestirmeye çalışıyordu. 

     Ameliyathane ve para şokunu kafasından atmak isteyen Süleyman'ın kafası öne düşmüş, kendisini derin bir uykuda bulmuştu. Derken her gün aynı işi yapmaktan bıkkın bir memurun tok sesinden babasının ismini duymuştu. Bu duygu, çok farklı bir duyguydu, sevinçten çığlık atmak istiyor ama hastane ortamı bu hareketinin olabilirliğini bastırıyordu. Ameliyattan sonra hastaların bakıldığı servise sevinçle geçti. Babası yatağa yerleştikten sonra, çevresinde adeta köpek balığının yanında yaşayan mutualist canlılar gibi, stajyer doktorlar ile birlikte egosundan duvarları yıkacak şekilde koridor boyunca yüksek sesi duyulan bir doktor geldi. Aslında insanların, özellikle hastanede, egolarını bu denli kullanmaları çok yanlıştı, ufak bir gülümseme ile nasılsınız diye sormak bu kadar mı zordu. Ama egodan cehenneme dönen dünyada farklı bir şey beklemesi, tatlı suda denizde yaşayan balık yakalamayı ummaya benziyordu.

     Doktordan babasının iyi olduğunu öğrendikten sonra, odadaki diğer hastalar ile konuştu. Hepsi farklı hikayelere, hayatlara, hastalıklara sahiplerdi. Birden aklına babasının yıllar önce ona söylediği beynin nasıl olduysa tozlu yerlerden çıkarıp hatırlamasını sağlayan bir söz geldi: "Bak oğlum üç yerde kurulan arkadaşlık ilişkileri hep farklıdır ve çıkara dayanmaz: "Hastane, hapishane ve askerlik." Ne kadar da doğruydu. Tam heyecan ile babasının koynuna sarılmak için hamle yapmış iken derinden biri onu dürtmeye başlamıştı. 

     Gözünü bir açtı ve çalıştığı okuldaydı, gözetmenlik yaptığı sınavda uyuyakalmıştı, her şey bir rüyaydı. Kesin dersin hocasından sağlam bir azar yiyeceğim diye düşünerek, sanal dertler dünyasına geri döndü...

Düşünmenin Talihsizliği

     Gecenin ilerleyen saatinde, doktorların hastaların boğazına soktuğu tahta çubuğun yarattığı bir his gibi boğazında tıkanma hissetti. Ve çırpınarak uyandı. Hemen saatine baktı. Saatinin akrep ve yelkovanı gösteren çubuğu arızalı olduğundan, dijital kısmını okumaya çalıştı uykunun mamurluğundayken. Saat sabaha karşı 3'ü gösteriyordu. Zaman kaybetmeden yatağa dönersem tekrar uyuyabilirim diye düşündü, ancak  çok geçti. Kafasında, ertesi gün zihninin kapısını açarak girmeyi planladığı düşünceler çoktan davetsiz bir misafir gibi "Merhaba, biz geldik" demişlerdi bile. Yapılacak işler, tahammül edilecek insanlar, boşa harcanacak vakitler... Hani boş ver uyumasam ne olur diyemiyordu, çünkü yarın mesai vardı. Yani erken kalkmalıydı, ama artık çok geçti.

     Bir anda yaşadığı hayatı düşündü. Arkadaşlıklarını, pişmanlıklarını, eksikliklerini, anılarını, çocukluğunu düşündü. Bu düşünceler kafasında tilki gibi dolaşırken, ensesinde bir damla terin aheste aheste inişinin yarattığı his, ürpermesine sebep oldu. Kafasındaki düşünceler gitmek bilmediği gibi yeni soruları beraberinde getiriyordu. Derken aklına günün hemen hemen her saatinde; iş yerinde sigara aralarında, arkadaşlarıyla espirili bir sohbetin arasında ortamdan uzaklaştıran hatta çok keyifli bir günün sonunda uyumadan önce  zihninde dolaşan malum soru geldi: "Hayatın anlamı neydi?" Ben neden buradaydım şuan? Neden bu şekilde? Mesela yağmurda yürüyüş yaparken neden bu aktivitesinden bir anlam çıkarma çabası içinde değil iken, hayattan bir anlam çıkarmaya çalışıyordu? Yoksa hayat o kadar anlamsız mıydı? Küçükken anneannesinden, cips yediği için azar yerken duyduğu sözler gibi :"Hişt, hişt, çok yeme, bu şekilde düşünme, onu yapma, şunu etme" cümlelerini hatırlayarak bu anlam bulma ihtiyacından sıyrılmaya çalıştı.

     Hemen, yaklaşık 6 aydır üzerinde afyon etkisi yaratan şarkıyı açtı ve dinlemeye başladı (tıklayınız). Şarkının her saniyesini, şarkıcının adeta hayatın anlamsızlığını vurgulayan mimiklerini , rahat hareketlerini ezberlemişti.Gözünü kırpmadan, evinde dolaşan karıncaların ne yaptığını gözlemleyerek günü aydınlattı. 

     Sabah üzerini giyindi, kahvaltı yapmak, dişlerini fırçalamak gibi rutin olan aktivitelerini de tamamladıktan sonra, aaa az kalsın unutuyordu. Artık düzen olarak bir ilaç da alması gerekiyordur. İnsan psikolojisinden zerre anlamayan bir doktor mide ağrısını strese bağlamıştı ve ilaç  kullanmaya başlamıştı. Hayatında ne de farklı bir yenilik ortaya çıkmıştı. Tüm bu rutini tamamladıktan sonra, çalıştığı yerin binasından içeri girerken, çantasını açtı, o gün için takması gereken maskesini taktı ve ilk gördüğü iş arkadaşına "Günaydın" dedi. 

Düşünmek

     Yazıya herkesin bildiği klasik bir sözle başlayayım: " İnsan düşünen bir hayvandır." Aaa biliyorum ben bu sözü kimindi bu söz, dur dur aklıma gelmek üzere, biraz ip ucu versen diye hiç beyninizi yormayınız, Aristo'nun. Hababam Sınıfı Sınıfta Kaldı'da geçen repliği hatırlayalım: "Düşünmek yeryüzünde sadece insana mahsustur, Aristo der ki: 'İnsan düşünen bir hayvandır'  Şaban ise düşünen bir inektir." Bu efsane repliğe ulaşmak için tıklayıp 53dk 30sn açmanız yeterlidir.

   

     Düşünmek, TeDeKe'ye (TDK) göre ise: "Aklından geçirmek, göz önüne getirmek." anlamına gelmektedir. Ancak toplumda düşünmemesi gereken insanlar vardır. Tosun Paşa'da Şener Şen ve Kemal Sunal arasında geçen "sen düşünemezsin." diyaloğuna ulaşmak için tıklayınız. Bu insanlar düşünür, hem de başkalarının düşünmelerine gerek kalmayacak kadar düşünmektedir. Mesela, insanları milletlerine, dini inanışları, görünüşlerine, bakışlarına göre ayıranlar, hatta sırf bu yüzden ülkelerine dahi almayanlar, kendini başkalarından üstün görenler. Bir şey bildiklerinden de değil, spor olsun diye üstün görenler. Koltuğa çok önem verdiklerinden, hayatı sadece kendileri ve koltuktan ibaret görenler düşünmemesi gereken insanlara örnek olarak gösterilebilir. 

     Bir de toplumun düşüncesi vardır. Toplum sizden şunu ister oku! Burada okumaktan kasıt üniversite mezunu olmak demektir. Okudun mu, güzel, sana yıldızlı pek iyi ama yetmez işe gir. Nasıl işe gir? Kimlere köle ol? Neyin peşinde koş? bu soruların cevabı yoktur tabiki. İşe girdin mi, sana ikinci yıldızlı pekiyi. Çocukluğunu unut ve  sana değil de parana, kariyerine kıymet veren biriyle evlen. Araba al ev al.  Ama yarın işin gücünde sıkıntı olursa ne olur? Ne olacak en kötü karından tekmeyi yersin. He o zaman tekmeyi yememek için birine yaranmalıyım, ne de olsa karım 8 aylık hamile, 1 aya çocuğumuz da olacak diye düşün.  Üçüncü yıldızlı pekiyi de aldın. Bunları yaptın ya, insanların hakkını yiyerek, kötülükle, vicdansızlıkla yaptıysan da fark etmez. Bunları yaparken üst mevkidekilere de yarandıysan  hayatın son aşaması ölüme geçebilirsin. Zaten arkandan herkes iyi bilirdik der.

     Heee üstlere yaranma mevzusuyla ilgili, Grigory Petrov'un Beyaz Zambaklar Ülkesinde adlı kitabında geçen bir kaç cümleyi paylaşayım: "Günümüzde mantıklı çalışan, çok nadiren toplumun desteğini alıyor, genelde yırtıcı parazitler, yoldan geçen herkes utanmadan her şeye burunlarını sokuyorlar. Çeşitli toplumsal ve kültürel kurumlarda kendi egolarını tatmin etmeye çalışıyorlar. Yüksek mevki sahibi oluyorlar, hatta hak etmedikleri kazancı elde ediyorlar. Daha da kötüsü, halk ve toplum yararına zevkle çalışmak isteyenlerin de tekerine çomak sokuyorlar."

     O sebeple en iyisi düşünmemek ya da daha doğru bir ifadeyle kendine düşünmek. He olur da düşüncenize saygı duyan biri hani çıkmaz da, çıkarsa konuşursunuz. 

     En iyisi belgesel, belgesel hem tembel hayvanlar ne kadar ilginç hayvanlar biliyor musunuz? ....

Yamaç Paraşütü Neyin Nesi?

     Yaklaşık iki senedir içerisinde olmaya çalıştığım, ekstrem bir spor türü olan "Yamaç Paraşütü" ile ilgili bazı kavramları, bilinen yanlışları dilim döndüğünce kısaca açıklamaya çalışayım.

     Yamaç Paraşütü 1980'li yıllarda ortaya çıkan, yükselen hava akımları sayesinde süzülerek, binlerce metre irtifada, kilometrelerce uçabilen bir hava aracıdır.

Peki Bu Bez Parçası Nasıl Havada Kalıyor Yav?

 Yamaç paraşütünün nasıl uçtuğunu anlayabilmek için aerodinamik yapısını anlamak gerekmektedir. Yandaki resim yamaç paraşütünün aerodinamik yapısını göstermektedir. Paraşüte hava içerisinde hareket halinde olan bir kanat ağırlığı (A), kaldırma kuvveti (K) ve direnç (D) olmak üzere üç temel kuvvetin etki etmektedir.

     Kaldırma kuvveti,  kanadın hava içerisinde hareket etmesi ile elde edilir. Bu hareket sırasında kanadın hücum kenarına çarpan hava molekülleri ikiye ayrılarak kanadın üstünden ve altından hareketlerine devam eder. Böylece, hava akımı içerisinde belirli bir açı ile tutulan herhangi bir yüzey üzerinde yukarıya doğru bir itme kuvveti oluşur.

Bu kuvvet sayesinde de paraşüt havada saatlerce kalabilir.

İyi, Anladık, Her Şey Güzel de Ters Rüzgar Var, O Nolcak?

     Ben de yamaç parşütü kursuna başladığımda beni terdirgin eden konulardan biri ve hocaya ilk sorduğum sorudur ters rüzgarın varlığı. Hemen şunu söyleyim ters rüzgar diye bir şey yoktur. Amerika'nın oyunu. Ters rüzgar ile bahsedilen türbülanstır. Türbülans da mekanik ve termik olarak iki şekilde ortaya çıkmaktadır.

  Yukarıdaki resimde mekanik türbülans örnekleri gösterilmektedir. Düzgün hava akımını gerçekleştiremeyen hava herhangi bir cisme ya da bir dağa, yamaca çarparak kırılır. Bu da mekanik türbülansı oluşturur. Mekanik türbülansı önümüze bir kitap koyup ona kuvvetli bir şekilde üfleyerek bile oluşturabiliriz. Üflediğimiz hava kitaba çarpıp kitabın yanında ve üstünde kırılarak mekanik türbülansı oluşturacaktır. Yani çevremizi iyice gözlemlersek mekanik türbülansa girme riskini en aza indirgeyebiliriz.

     Termik türbülans ise ısınan ve yükselen (kaldırıcı) hava ile bastırıcı  hava arasında oluşmaktadır. Termik türbülans halinde aktif pilotaj uygulamak gerekmektedir. Yani ellerini fren iplerinden çekerek laylaylom yapmamak gerekmektedir.

Yamaç Paraşütü Her Yerde Yapılabilir Mi?

     İnsanların ulaşabileceği, rüzgarın karşılandığı bir tepe. Güzel bir iniş alanı ve uygun iklim yamaç paraşütü sporunun yapılması için yeterlidir.

Yamaç Paraşütü Yapmak Nasıl Bir Histir?

     Yamaç paraşütü yapmak inanılmaz bir histir. Dünyaya farklı bir açıdan bakarsınız. Yer yüzündeki komik olaylar, dertler, tasalar, arkadan kuyu kazmalar, yalanlar, dolanlar, samimiyetsizlikler, cinsiyet ayrımcılıkları, ırk ayrımcılıkları, dini ayrımcılıklar, kısaca insan ayrımcılıkları, cinayetler, tecavüzler, yeryüzünde kalmıştır. Gökyüzünde yalnızsınızdır, bir tek tepenizde bir bez parçası ve siz varsınızdır. Özgürsünüzdür. Sadece o an vardır. Çünkü uçarken yanlış bir durumda başımıza her şey gelebilir. 

    Yeryüzünde yaşanan, saydığımız bu kadar sorundan sonra şunu gönül rahatlığıyla söyleyebilirim ki, inanın gökyüzü yeryüzünden daha az karışıktır. Sonuçta insanlık hala oraya dokunamamıştır. 

Yamaç paraşütünden bu kadar bahsedip de video klibimi koymam olmaz heralde. Son uçuşuma ulaşmak için yukarıdaki resme tıklayabilrsiniz.

                                           Keyifli Uçuşlar...

Doların Artması İyi Mi Kötü Mü?

Yakın zamandır ülkenin ekonomik gündemini fazlasıyla meşgul eden bir geyik var: Dolar ve euro TL karşısında değer kazanarak rekor üstüne rekor kırdı! Bu durum karşısında iki çeşit yorum ortaya çıktı: "Yok ya bizim ekonomimiz sağlam ekonomidir bize bir şey olmaz." ya da "Zaten ne doğru gidiyordu ki ekonomi doğru gitsin, hayattan pek bir beklentim yok, akşam eve sağlam gitsem yeter." 

Peki bilimsel olarak Türk lirası, dolar ve euro üçgenine bakmaya çalışalım. 12 Aralık 2016 tarihinde 1$=3.46 TL idi ve 9 Ocak 2017'de 1$=3.71 TL oldu. Yani TL dolar karşısında %7 değer kaybetti ((3.71-3.46)/3.46=0.07). 1 Euro ya da avro (artık hangisi doğru ise) 12 Aralık 2016'da 3.68 TL iken 09.01.2017'de 3.92 TL oldu yani TL, euro karşısında % 6 değer kaybetti ((3.92-3.68)/3.68).

Türkiye'deki kronik sorunlardan birisi dışa bağımlı ekonomik büyümedir. Ne demek bu, biz kendi malımızı güzelim memleketimizde üretemediğimiz sürece dışarıya bağlıyız demektir. 

Örneğin, Sarıların Sülo Anonim Şirketi dayanıklı mal üretiyor (Buzdolabı, çamaşır makinesi vb.). Bu malları üretmek için ihtiyaç duyduğu ara malları (mesela buzdolabı üretmek için gerekli demiri) ülkemizde üretmediği için ithal etmek durumunda. Bir buzdolabı üretmek için ise 100$'lık demir ithal etmesi gerektiğini farz edelim. 12 Aralık 2016 tarihinde 346 TL ile 100$'lık mal alır iken, sadece kur değişiminden dolayı 09 Ocak 2017 tarihinde aynı buzdolabı için 371 TL ödemesi gerekecektir. Yani ne oldu, bu şirketin 1 buzdolabı üretim maliyeti 371- 346 TL, yani 25 TL artış gösterdi. 

Ha şunu demeyecek miyiz, ihracatçı ürettiği ürünleri yurt dışına satıyor, yurt dışına da yabancı para birimi ile satıyor, daha fazla para kazanması lazım. O yüzden kurun artması bizim için iyi bir şey. Bu durumda da bir ülkenin hangi para birimiyle ne kadar ihracat, ne kadar ithalat yaptığı sorusunun cevabını bulmak gerekmektedir. 

2016
İHRACAT 129.793.081.000 $		İTHALAT 180.196.370 $
Dolar ($)	%42,6	Dolar ($)	%55,9
Euro (€)	%48,4	Euro (€)	%35,6
Diğer	%9	Diğer	%8,5

Yukarıdaki tabloda Türkiye dış ticaretinin döviz cinsinden paylarına yer verilmektedir. Tablodaki veriler TÜİK'ten elde edilmiştir.  Tablodan Türkiye'nin 2016 yılında ithalatının ihracatından daha fazla olduğu ve ithalatının önemli bir bölümünün dolar ile yapıldığı anlaşılmaktadır. 

Peki sonuç ne? Doların bu denli hızlı bir şekilde artması dışa bağımlı olan Türkiye'de fiyat artışlarının devam edeceği anlamına gelmektedir. O sebeple yerli üretimin teşvik edilmediği, siyasal istikrarın sağlanmadığı yani yapısal reformların yapılmadığı sürece : "Zaten ne doğru gidiyordu ki ekonomi doğru gitsin, hayattan pek bir beklentim yok, akşam eve sağlam gitsem yeter." düşüncesini benimsemek daha bir olası görünüyor. 

Bomba

   Normal şartlarda bu yazımı Türkiye Ekonomisi hakkında, doların ülke ekonomimize etkisi üzerine yazmayı planlıyordum ama daha önemli bir gelişme oldu.

   Sıradan, güneşli bir cumartesi günü her şey yolunda ve güzel görünüyordu gözüne. Baya bir süredir İstanbul'un tadını çıkaracak vakti olmamıştı. İşte bu gün tam vaktiydi. Yürüyüşünü yaptıktan sonra Avrupa yakasına vapurla arkadaşıyla buluşmaya gitmişti. Baya bir süredir de bu yakaya geçmemişti o sebeple heyecanlıydı da. Tüm ihtişamıyla Boğaz köprüsü onu selamlıyordu. Kız kulesi anılarını tazeliyordu.

   Karşıya geçince bir o yana, bir bu yana koşuşturan, vapura yada otobüse yetişmeye çalışan insanlar vardı. Şehir kalabalığından sıyrılmayı başararak arkadaşıyla buluştu. Keyifliydi ya, bir şeyler içmek istediler. Şansın da yardımıyla güzel bir yer bulunmuş, içecekler söylenmişti, sohbet de gayet keyifliydi. Mekandaki diğer insanlar hayatlarının koşuşturmasından, bitmek tükenmek bilmeyen temposundan kurtulmak için keyifli keyifli kendi kabuklarına çekilmiş bir şekilde sohbet ediyorlardı birbirleriyle. Ters giden hiçbir şey yoktu. Ne doğudaki savaş ne de başka ülkelerdeki terör saldırıları. Bu tarz olaylar onlara uzaktı. Aslında pek uzak sayılmazdı da onların da başına gelmezdi herhalde. 

   Derken bir patlama sesi duyuldu. Gecenin güzelliğine adeta bıçak saplayan bir patlama. İlk etapta patlama sesi olduğunu düşünmedi. Ne de olsa cumartesi günüydü. Bir eğlence yerinden gelen havai fişek sesi olması muhtemeldi. Ancak etraftaki insanların neşesi kaçmıştı. Herkes hayatlarının vazgeçilmezi, adeta en iyi arkadaşları haline gelen akıllı telefonlarına sarılmıştı. Yanlış bir şey olmalıydı. Bu kararsızlıkta iken gecede çığlık gibi yankılanan ikinci bir patlama oldu. Artık bir sorun olduğu kesindi.

   Normal şartlarda sadece televizyonda izledikleri ya da radyoda duydukları patlama haberleri artık onlara yabancı değildi. Artık kanalı değiştirip bir diziye geçemezlerdi (zap yapamazlardı), çünkü onlar zaten filmin içindelerdi. Bunu geç de olsa anlamışlardı. Normalde yaşanan terör olaylarına kayıtsız kalır, her şeyin iyi olmasını umar, içten ve samimi bir şekilde üzülür, yoluna bakardı. Ancak şu an kalbi hızlı hızlı atıyor, bir kaç kilometre öteden gelen patlama sesinin yanında olabileceğini düşünüyor, her gün savaşın içinde yaşayan insanların psikolojisini biraz da olsa anlamaya çalışıyordu pek mümkün olmasa da.

   Apar topar dışarı çıkmıştı. Dışarıda onlarca ambulansın ve polis sirenlerinin sesleri bombanın sesinden bile daha fazla etkiliyordu onu. Sesler durmak bilmiyordu. Polislerin birisi geliyor diğeri gidiyordu. Kendini labirentte çıkış yolunu bulmaya çalışan bir fare gibi hissetti. Savunmasız, kırılgan, korkak! Nereye gitmeliydi? Bir an önce kendine gelmeliydi. Birkaç dakika sonra yürüyebilecek cesareti bulduğunda, bulunduğu yerden yaklaşık 1 kilometre uzakta olan otobüs durağı aklına geldi eve gitmek için. Arkadaşıyla vedalaştıktan sonra hemen yola koyuldu. Ancak yoldan sürekli ambulanslar geçiyor, polis sirenleri duyuluyordu. Üstelik en zoru da artık yanından geçen her insanın birer şüpheliye dönüşmüş olmasıydı Ne yapacakları belli olmayan şüpheliler. Hepsi birer canlı bombaydı sanki. Her an, evet evet şu anda hayatı nihayete erebilirdi bir saldırı olsa.

   Yürüdüğü yol boştu. Herkes bir vasıta  kullanarak durağa gitmeyi seçmiş diye düşündü. Tam bu sırada bedenine aniden bir titreme geldi. Soğuk bir titreme. Halbuki güneşli olan bu günde bedenini ısıtacak güneşi bulmuştu. Ölümün soğukluğuydu bu aslında. Bu soğukluk hissiyle durağa geldiği zaman bir kalabalıkla karşılaştı. Herkes evine dönmeye çalışıyordu. Otobüs geldiğinde ise insanlar adeta kümesinden kaçan bir tavuk gibi heyecanla, itişe kakışa yer bulmaya, Avrupa yakasını terk etmeye çalışıyorlardı. Yolculuk bitip Anadolu yakasına geçtiği zaman ise evine doğru yürürken hayatı düşündü, içinde bulunduğu hayatı. Acaba bugün eve dönemese ne olurdu? Hayatta ne yapmıştı, neyi başarmıştı? Pişmanlıkları nelerdi? Ne kadar iyi davranmıştı insanlara? Ya da bu terör olaylarına, verilen şehitlere, yanan ocaklara ne kadar kayıtsız kalmalıydı? Kalmamalıydı.

   Ülkedeki ve dünyadaki tüm siyasilere, kendi çıkarlarını en üstte tutup diğer ülkeleri düşünmeyen tüm birliklere, gruplara bugün daha da fazla lanet edip, isyan edip, hayatın tamamen bir tesadüften ibaret olduğunu anlayarak gözlerini kapadı. Dünyada bu kadar evsiz, barksız, savaş mağduru varken uyuyacak yatağı varken şanslıydı, bugün de ölmemişti...

  Son zamanlarda okuduğum Süleyman Akbulut'un "Her Savaş Bir Tanrı Öldürür" kitabının kahramanı olan askere  çatışmalar ne zaman biter diye soruluyor. O da: "İnsanlar televizyondan izlemeyi bırakıp bir şeyler yapmaya çalıştıkları zaman diyor." 

Ne dersiniz, zamanı gelmedi mi?

Oyuncu

     Oyuncu olmak, olabilmek zor mudur sizce? Sahnede bir karakteri canlandırabilmek? Ya da oyuncu kelimesini tanımlamak isterseniz nasıl tanımlarsınız? Türk Dil Kurumu'ndaki gibi: "Sinema, perde veya bir gösteride rol alan sanatçı, aktör, aktris" şeklinde mi?

      Bir tiyatro oyununa gidildiğinde hele ki bu oyun beğenilen, eğlendiren, güldüren bir oyun ise seyircinin ilk yorumu "vay be ne yetenekliler, ne de güzel oynadılar"şeklinde olur. Oyun bittiğinde ve herkes evlerine dönüp ertesi gün yeni güne başlandığında farklı bir perde açılır. Bu perdenin bir önceki akşam izlenen tiyatro oyunundan farkı, oynanması için bir sahneye ihtiyaç duyulmaması ve kaç perde olduğunun belli olmamasıdır. Yani oyunun dramatik bir final bölümü vardır elbet, ancak ne zaman ve nasıl olacağı henüz bilinmemektedir.

     İnsanlar her gün oynarlar aslında farklı farklı maskeler takarak. Sabah uykulu olarak karşılaşılan komşulara karşı, işte üstlerine ya da işe yeni başlayanlara karşı, iş çıkışında içinde bulunulan sosyal çevrede arkadaşlara karşı, hatta ailedeki bireylere karşı. Tıpkı evlerde giysilerin bulunduğu gardırop gibi, maskelerin olduğu dolaptan her ortam için farklı bir yüz seçilir, karakter seçilir. O karakterin kılığına bürünülür. Aslında en kolay yol da budur. Ütülü bir kostüme, perruğa, aksesuara, ışığa, sahneye ihtiyaç duymadan direkt oyuncu olmuşsundur. Sadece birnadet maskeyle. 90'ların popüler çizgi filmi Maske(The Mask)'de olduğu gibi tak maskeyi istediğin karaktere dönüş. Aslına bakılırsa herkes birer oyuncudur, hemi de en profesyonelinden. 

     Dünyaya farklı bir gezegenden gelen birinin hayatını anlatan PK(Pekaay) - 2014 filmini izlemenizi naçizane öneririm.

         Sonuç olarak Oscar goes to ....... diyerekten bu ödülü tüm insanlık adına kaldırmaktan mutluluk duyuyorum. 

Oscar konuşması:

        Bu ödülü her gün farklı, farklı kılığa bürünebilecek kadar yetenekli olan, dünyada küçücük bir parça kadar yer kaplayan ancak egolarına yenik düşüp tüm dünyaya sahip olmaya çalışan, "Küresel ısınmamı o da ne, fok balıkları mı çok yalnız? Nasıl yani?" diyerek çevresinde çok kişi bulunan aslında  iç dünyasında yapa yalnız olan tüm kişiler için alıyorum.  Teşekkürler.