Düşünmenin Talihsizliği

     Gecenin ilerleyen saatinde, doktorların hastaların boğazına soktuğu tahta çubuğun yarattığı bir his gibi boğazında tıkanma hissetti. Ve çırpınarak uyandı. Hemen saatine baktı. Saatinin akrep ve yelkovanı gösteren çubuğu arızalı olduğundan, dijital kısmını okumaya çalıştı uykunun mamurluğundayken. Saat sabaha karşı 3'ü gösteriyordu. Zaman kaybetmeden yatağa dönersem tekrar uyuyabilirim diye düşündü, ancak  çok geçti. Kafasında, ertesi gün zihninin kapısını açarak girmeyi planladığı düşünceler çoktan davetsiz bir misafir gibi "Merhaba, biz geldik" demişlerdi bile. Yapılacak işler, tahammül edilecek insanlar, boşa harcanacak vakitler... Hani boş ver uyumasam ne olur diyemiyordu, çünkü yarın mesai vardı. Yani erken kalkmalıydı, ama artık çok geçti.

     Bir anda yaşadığı hayatı düşündü. Arkadaşlıklarını, pişmanlıklarını, eksikliklerini, anılarını, çocukluğunu düşündü. Bu düşünceler kafasında tilki gibi dolaşırken, ensesinde bir damla terin aheste aheste inişinin yarattığı his, ürpermesine sebep oldu. Kafasındaki düşünceler gitmek bilmediği gibi yeni soruları beraberinde getiriyordu. Derken aklına günün hemen hemen her saatinde; iş yerinde sigara aralarında, arkadaşlarıyla espirili bir sohbetin arasında ortamdan uzaklaştıran hatta çok keyifli bir günün sonunda uyumadan önce  zihninde dolaşan malum soru geldi: "Hayatın anlamı neydi?" Ben neden buradaydım şuan? Neden bu şekilde? Mesela yağmurda yürüyüş yaparken neden bu aktivitesinden bir anlam çıkarma çabası içinde değil iken, hayattan bir anlam çıkarmaya çalışıyordu? Yoksa hayat o kadar anlamsız mıydı? Küçükken anneannesinden, cips yediği için azar yerken duyduğu sözler gibi :"Hişt, hişt, çok yeme, bu şekilde düşünme, onu yapma, şunu etme" cümlelerini hatırlayarak bu anlam bulma ihtiyacından sıyrılmaya çalıştı.

     Hemen, yaklaşık 6 aydır üzerinde afyon etkisi yaratan şarkıyı açtı ve dinlemeye başladı (tıklayınız). Şarkının her saniyesini, şarkıcının adeta hayatın anlamsızlığını vurgulayan mimiklerini , rahat hareketlerini ezberlemişti.Gözünü kırpmadan, evinde dolaşan karıncaların ne yaptığını gözlemleyerek günü aydınlattı. 

     Sabah üzerini giyindi, kahvaltı yapmak, dişlerini fırçalamak gibi rutin olan aktivitelerini de tamamladıktan sonra, aaa az kalsın unutuyordu. Artık düzen olarak bir ilaç da alması gerekiyordur. İnsan psikolojisinden zerre anlamayan bir doktor mide ağrısını strese bağlamıştı ve ilaç  kullanmaya başlamıştı. Hayatında ne de farklı bir yenilik ortaya çıkmıştı. Tüm bu rutini tamamladıktan sonra, çalıştığı yerin binasından içeri girerken, çantasını açtı, o gün için takması gereken maskesini taktı ve ilk gördüğü iş arkadaşına "Günaydın" dedi.